TOKİ FIRSATÇILIĞI !...

 Eflatun, en değerli şey hayat değil, güzel yaşamaktır dermiş, İnsanın nasıl öldüğü değil, nasıl yaşadığı önemliymiş, hayat yangından mal kaçırır gibi yaşamak değilmiş…
 İstikametin ölçüsü, fert planında yerine getirmekle yükümlü olunan sorumlulukları yerine getirmekmiş, eğilmeden bükülmeden kalem gibi doğru olmakmış, toplumsal ilişkiler bakımından aranan, sevilen ve eksikliği hissedilen insan olmakmış. Tabiî ki burada dir- tır takılarını sahiplenmede yetersiz olduğumuzdan, miş- mış takılarını geçmiş zamandan naklederek ifade etmek daha kolay olduğundan meramımı böyle ifade etmeye çalıştım. Herkes hissesine düşeni alırmış.
 Bu ifadelerde hemen hemen, herkes mutabık. Ama gelin görün ki, bu değerleri yaşamın tüm alanlarına hakim kılmada insanlık gel gitler arasında bocalayıp duruyor. Kanaatsizlik ve şükürsüzlük, kısa zamanda meşru olmayan yollardan köşe dönme arzusu ve fazla mal göz çıkarmaz gibi düşüncelere sahip olanların dünyası, değerleri ile hayata tutunmaya çalışanların dünyasını tehdit ediyor. Tüm değersizlikler o kadar kanıksandı ki, artık her şey normal görülmeye başlandı.
 Önceleri bir darb-ı meseldi dillerde,
 Sen doğru ol, eğri belasın bulur.
 Tersine şimdi o darb-ı mesel
 Sen eğri ol, doğru belasın bulur.
 Devletin bir görevi de vatandaşlarının sosyal, ekonomik yönden kalkınabilmesi için çeşitli fonlar ve hizmet alanları oluşturmasıdır. Bu manada, herkesin malumu ülkemizde Başbakanlık “Toplu Konut İdaresi” kısa adıyla TOKİ halkın konut ihtiyacının karşılanması amacı ile çeşitli kolaylıklar sağlayıp dar gelirli vatandaşlarında ev sahibi olmasını hedefleyerek Türkiye’nin tüm illerinde adeta bir konut seferberliği başlattı.
Ancak dar gelirli vatandaşların bu hizmetten müsavi (eşit) olarak faydalanamadıkları da ortadadır. Zira bunu fırsat bilen fırsatçıların, hali vakti yerinde olan bir kısım insanların adeta bu işi rantsal dönüşüm olarak görüp; dar gelirli, hak sahibi olması gerekenlerin hakkını ve hukukunu hiçe sayarak, o alanlarda da dar gelirlileri tahakküm altına almaları yukarıda saydığım değerlerin ne kadar dejenere olduğunu göstermesi bakımından ibret verici olduğu gibi “toplumsal kentleşme” politikalarına da darbe vurmaktadır.
 Konut ihtiyacı olmadığı halde müracaat edip, sıraya yazılıp sonradan sırasını başkalarına satan, yine ihtiyacı olmadığı halde müracaat edip, üç beş ay sonra yüksek fiyatlarla ihtiyaçlı insanlara satan insanlardan ve böyle bir vakıanın varlığından söz ediliyor ki, insanlık olarak ne hale geldiğimizi göstermesi açısından da manidardır.
  Fırsatçılık ruhunun egemen olduğu toplumlarda yoksullar zenginlerin hep kölesi olmuşlardır. Bu fırsatçıları duydukça ve gördükçe aklıma hep depremler gelir.
1992 Depremi akabinde devasa dairelerinin beton yığını haline gelişini gözyaşları ile seyredip, yardım arabası arkasında kuyruğa girerek iki ekmek alabilmek için çırpınıp el açanlardan geriye ne kaldı diye bir ifade kullanmaktan da kendimi alamıyorum.
Burada sorgulanması gereken, insanlığın geldiği nokta değilmidir?
Tabi ki hali vakti yerinde olanların, ev koleksiyonu zevkini yaşamak isteyenlerin Toki Konutlarından istifade etmesinde yasal bir engel yoktur. Ancak burada bir terslik olup olmadığını o insanların vicdanlarına havale etmekten başka da yapacak bir şey yoktur.
 Konut sorununun gerçek anlamda bir barınma sorunu olarak görülmesi ve ilgili kurumların bu yaklaşım tarzına göre özellikle Yerel Yönetimlerin, gerçek hak sahiplerinin ev sahibi olmasını sağlayacak ve müracaatlar esnasında bir kısım kriterler getirilerek bu olumsuzluğun önüne geçilmesi sorunun çözümüne katkı sunabilir.
Aksi takdirde, TOKİ Erzincan’da ne kadar konut yaparsa yapsın, bu şehrin konut ihtiyacı hiç bitmeyecek, sanal konut ihtiyacı, hep ucu açık olarak devam edecek, “Toplumsal Kentleşme”  de hiçbir zaman gerçekleşmeyecektir.
Amacım sadece insani ve vicdani refleksleri harekete geçirmek, olmamız ve durmamız gereken yerimizi hatırlatmaktır. Bu tespit yanlıştır diyenlere bir diyeceğim de yoktur. Sorguladığım, vakıa’nın insani ve vicdani bir zemine oturup oturmadığıdır.
 Herkesin kendi haddini ve hududunu tanıdığı bir dünyada yaşamak ne kadar güzel…